Inkepinkie

What doesn't kill you makes you stronger

No need to rush
I ain't gonna worry
Any moment my sorrow
Is bound to disappear

"Mam?", vraagt zoonlief, "wordt jij nou niet onzeker door al die domme verhalen die er keer op keer verteld worden?" Ik leg hem uit dat nou eenmaal niet iedereen elkaar even aardig vindt in de wereld. Dat mag, iedereen heeft recht op zijn eigen mening. "Jij hebt toch ook vriendjes, waarvan je de één aardiger vindt dan de ander?", vraag ik hem. Hij beaamt dit. "Nou, als ik jou was, zou ik er wel onzeker van worden", zegt hij. Ik glimlach. "Dat is nou ook weer zo'n verschil tussen mensen", zeg ik, "de één wordt er onzeker van, maar ik niet". "Ik laat me niet negatief beïnvloeden door wat anderen zeggen". "Wat mensen ook doen, voelen, denken of zeggen, mensen hebben nu eenmaal hun eigen overtuigingen, gebaseerd op wat ze zelf geloven". Hij kijkt me opgelucht aan. Hij is blij dat ik me geen zorgen maak. Het is tijd voor afleiding. Ik knal de muziek voluit, pak mijn zoon beet en samen deinen lekker met de muziek mee. Als ik 's nachts het cadeautje uitpak, wat ik in mijn jas gestopt heb gekregen tijdens een avondje stappen in de kroeg, met het verzoek om het thuis pas te openen, lees ik het stukje tekst wat er speciaal voor mij is bijgeschreven: Bedankt voor je lieve en warme vriendschap. Liefs. "Zie je wel", zeg ik de volgende ochtend tegen zoonlief, terwijl ik het cadeautje laat zien, "mensen vinden je aardig of niet aardig en deze persoon vindt mij aardig".

Hoe overleef ik mijn pubers?

I see your true colors
Shining true
I see your true colors
and that's why I love you
so don't be afraid to let them show
Your true colors
are beautiful
Like a rainbow

"Waarom wilden wij zo nodig kinderen?", zucht ik tegen lief als ik uitgeteld op de bank plof. Hij kijkt me aan met een ironische blik. "Zit je er doorheen"? vraagt ie. Goed, ik heb zijn aandacht, dus dit vraagt om een lekker klaagmomentje. Dus ik begin: "Het is zo vermoeiend, de tweeling speelt met elkaar, wat uiteindelijk overgaat in vechten, ze zijn luidruchtig en onvermoeibaar, zoals alleen jongens dat kunnen. Ik heb soms het idee dat ze continue handstand aan het doen zijn boven, hun voeten raken elke keer de grond met een flinke bonk. Ik begin dan te schreeuwen of het alsjeblieft wat zachter kan en Robin schreeuwt dan weer op haar beurt dat ze op deze manier onmogelijk haar huiswerk kan maken". Ik klaag nog even lekker tegen hem aan: "..... en dan die eeuwige concurrentiestrijd, onderlinge pesterijen en kinderen die op elkaar gaan zitten, dat ik meestal het verkeerde kind straf, kibbelende kleuters, dat zijn het, hoor je me en dan die hoge stemmetjes erbij, de computer wordt in beslag genomen voor het huiswerk, ze hebben er zelf toch één? ik moet ze nog op het laatste nippertje overhoren, en voor je het weet is het half elf. Voordat het hele spul gedoucht is, wordt het toch al gauw elf uur. Ze proberen nog wat tijd te rekken, door ineens, heel gezond te gaan doen en een stuk fruit of yoghurt te wensen op dat late tijdstip. Maar hier trapt ik niet in. Nee is nee. Maar niet in hun puberhoofden. Waarom is 'nee' niet gewoon meer 'nee', maar moet er ALTIJD onderhandeld, uitgelegd en gediscussieerd worden? Waar is de tijd gebleven dat ze om 7 uur in bed lagen?" Lief heeft de oplossing. "We zetten ze op Marktplaats, gratis af te halen". Ik schiet in de lach. Zo, ik ben het weer even kwijt. Ik ga een was in de droger stoppen, en kijk nog even bij de kids. Patrick en Jeroen zitten gebroederlijk achter de computer en hebben pret. Robin zit braaf aan haar huiswerk. Zie je wel, het kan wel, dat idyllische plaatje wat ik in mijn hoofd heb. "Hai mam"! roepen ze alledrie blij. Ze vertellen wat een leuke dag ze hebben gehad op school en ik luister naar hun verhalen. Ik kijk naar ze, want god, wat worden ze groot en god, wat hou ik veel van ze. "En nu lekker slapen", zeg ik. Ik geef ze een kus. Eenmaal beneden, hoor ik ze weer kibbelen, met die tenenkrommende hoge stemmetjes. Ik zucht. "Nog even", zegt lief, "en dan hebben de mannen de baard in de keel en je weet wat dat betekent". "Ja", lach ik......"Champagne!!!"

Even stil

Ik denk niets maar ben stil
Omdat ik niet praten wil
Dus vraag me niet: schat, is er iets?
Echt niets, heus niets, echt niets

Vandaag heb ik vrij genomen. Gewoon om weer even stil te staan. Het is vandaag haar sterfdag, 3 jaar geleden. En het gaat goed, ècht waar. Ik geniet me gek, zoals zij wilde en heb een leuk leven. Maar toch, zo af en toe hè......steekt het de kop op. Dat vreselijke verlangen. Haar warme handen, haar lieve lach, haar alles wat ik mis. Dus vandaag ben ik even stil.
Maar als de avond straks voorbij is, zal ik zeggen "het is goed". En zie haar naast me staan.

Diep verlangen naar

Ik gluur door het raam naar binnen. Ik zie de kerstboom met de gezellige lampjes, maar er is niemand in de huiskamer. Voor de zekerheid bel ik toch maar even aan, maar ze zijn er niet. Een uurtje later hebben we meer geluk. De deur gaat open en we worden hartelijk ontvangen. We drinken een borrel en babbelen over de nadere kerstdagen. Recepten worden uitgewisseld, we vertellen elkaar dat we er zo'n zin in hebben, gezellig Kerst vieren met mensen die je lief zijn. Maar de blik in zijn ogen, zegt mij genoeg. Ik weet het van hem en hij van mij. Hij is mijn vriendje (en gelijk ook mijn zwager) en mijn maatje. Eén blik, een oogopslag, de klank van zijn stem, ik ken hem door en door. We bellen elkaar een paar keer per week, en vreemd genoeg belt hij mij vaak op het moment dat ik hem nodig heb. En nu we hier zo zitten, hebben we elkaar weer keihard nodig. We weten het van elkaar, maar hoeven niets te zeggen. Ik lees het in zijn ogen en hij in de mijne. We hebben beiden heimwee, een diep verlangen naar. We voelen de brandende pijn van het diepe gemis. Ik knipoog naar hem en hij lacht naar mij. 's Avonds loop ik door de ijzige kou met de hond in de sneeuw. Ik zie de kerstbomen met de verlichte lampjes in de huiskamers staan. Stil kijk ik de wereld in, stil sta ik voor het raam. Mijmer over hoe het vroeger was............ Ik kom in mijn warme huis, waar de open haard me verwarmt. Ik kijk naar de boom. De boom die dochterlief en ik met zorg hebben uitgezocht. Bij elke kerstbal die we in de boom hangen, stoppen we onze mooiste herinneringen. De lichtjes schikken we vol goede gedachten. Haar foto op het dressoir volgt ons. Ze lacht. Net of ze haar goedkeuring geeft. Ik lach terug. Ik hef mijn glas, proost op haar en voel haar aanwezigheid. Ze glinstert blijvend door alles heen.

Ergernissen

Gemiddeld is een vrouw 2970 dagen in haar leven ongesteld. Met alle bijbehorende ongemakken. Behalve de menstruatie wat al niet jippie is, komen bij mij lage rugpijn voor, hoofdpijn, prikkelbaar, emotioneel en niet te vergeten de "badhairdays", pukkels die spontaan komen opzetten net als je dat ene leuke feestje hebt, wat natuurlijk weer komt door die vreselijke behoefte aan chocola tijdens deze dagen. Ik ben dan ook niet echt gezellig en erger me aan alles en iedereen. Mijn "TopTwintigErgenissen" van deze "hetisweerzoverweek".

• Dat mensen in de winkel niets terug zeggen als je vriendelijk goedendag zegt
• Dat je niet kunt zeggen wat je denkt,maar thuis precies weet wat je toen wilde zeggen!
• Dat er mannen zijn die hun kaalheid proberen te verbergen
• Dat als je je claxon eens een keer noodgedwongen gebruikt, omdat de auto voor je bij het rode stoplicht langzaam naar achter rolt, mensen dan boos achterom kijken
• Dat sinds ik naar de tandarts ben geweest, regelmatig kiespijn heb,
• Dat het altijd precies regent als mijn zoons moeten voetballen,
• Dat je panty's altijd veel groter moet kopen dan je eigenlijke maat, omdat het kruis anders tussen je knieën hangt,
• Dat de draadloze verbinding van de computer er steeds uit ligt,
• Dat alle 5 snoeren kerstverlichting kapot blijken te zijn,
• Dat de nieuwe kerstverlichting continue in de klit raakt, waardoor ik uren bezig ben en mijn humeur net zo wordt als wanneer lief gaat klussen,
• Dat de kleine lettertjes op verpakkingen, zo verdomd klein zijn,
• Dat lief meestal tijdens deze dagen op reis is (toeval.... of op de vlucht voor mijn humeur?), zodat ik niet eens lekker mijn beklag kan doen, 
• Dat nagellak toch nooit echt opgedroogd blijkt te zijn en 's morgens de afdruk van je lakens erin staat,
• Dat wijnglazen niet in de vaatwasser passen,
• Dat ik een lekke band krijg, terwijl ik haast heb,
• Dat ik met de reserveband niet harder dan 80 km mag rijden op de snelweg, en mijn medeweggebruikers boos naar mij gebaren,
• Dat mijn routeplanner elk gevoel voor richting kwijt is,
• Dat ik gebeld word net op het moment dat ik bij de kassa sta om af te rekenen,
• Dat telefonische verkopers altijd rond etenstijd bellen,
• Dat ik net de strijk heb weggewerkt en ik even met mijn ogen knipper  en er weer een berg op me ligt te wachten,

Afscheid

Ik had me nog zo voorgenomen flink te zijn deze dag. Gewoon even flink zijn. Maar ik wist diep in mijn hart dat dit gedoemd was te mislukken. Want afscheid nemen doet nou eenmaal pijn. Dat het team uit elkaar zou vallen, werd enkele weken geleden bekend gemaakt. Maar toen ik woensdag laat in de middag een smsje kreeg dat één van de "genomineerde" collega's donderdag al haar laatste werkdag in zou gaan, moest ik even heel hard huilen. Zo snel al. En zo niet leuk. Het was weliswaar op haar eigen verzoek om de overplaatsing dan maar zo snel mogelijk te laten verlopen, maar toch. Een fatsoenlijk afscheidscadeau konden we zo kort dag niet eens meer regelen. Dat deze collega ook nog eens mijn lieve vriendin M. is, die ik al 22 jaar ken, maakte het nog extra zuur. Ook omdat (zo bleek donderdag) collega J. eveneens afscheid nam deze dag. De hele dag ben ik onrustig en zie als een berg op tegen het naderende afscheid. Als het dan zo ver is (zucht) , zoek ik de woorden op de tast, maar ik sla volledig dicht. Ach, we hoeven niets te zeggen, de oorverdovende stilte tussen ons zegt genoeg. Een laatste knuffel, een dikke zoen. Tranen. Afscheid nemen doet pijn. Of het nu gaat om afscheid nemen van de zomer, van je 17 jaar oude autootje na jaren trouwe dienst, afscheid van je huisdier, afscheid van een dierbare, afscheid van de basisschool van de kids, afscheid van vakantievrienden die je hebt ontmoet, het maakt niet uit. Ik kan er gewoon niet zo goed tegen. Binnenkort gaat collega C. ons verlaten. Ook zij is mij dierbaar. Het zal voor niemand meevallen, zowel voor de vertrekkende collega's als voor de achterblijvers. Afscheid nemen doet nou eenmaal pijn.

Vrienden komen en gaan

Lief en ik krijgen vrienden op de brunch. Vroeger werkten lief en zij samen, later kwam haar lief ook werken bij datzelfde bedrijf. Dus werden het naast collega's, ook goede vrieden. Helemaal toen we "naast elkaar" kwamen te wonen, werden we min of meer buren, doordat de flats naast elkaar lagen. Vrijdagavond deden we gezamelijk de boodschappen en aten we na afloop een hapje in het aangrenzende restaurant. We gingen weekendjes weg, genoten van de fameuze spelletjesavonden en hielpen elkaar waar nodig. Maar ieder gaat op een gegeven moment zijn eigen weg, door verhuizingen, andere baan, gezinnetjes worden gesticht en dan "verwaterd" de vriendschap. We zien elkaar stukken minder, maar de vriendschap zit diep. Ze komen op zondag met hun mooie dochters op de brunch en het lijkt of we elkaar gisteren nog voor het laatst gezien hebben (en dat was toch echt al bijna een jaar geleden). We genieten enorm van deze dag, en uiteraard vliegt deze dag veel te snel voorbij. We nemen afscheid met de uitnodiging om begin 2010 lekker Grieks te komen eten. Het zit goed, nog steeds. Vrienden komen en gaan, maar ze laten toch altijd iets bij je achter. Een levensles, een mooie gedachte of herinnering. Maar wanneer noem je iemand eigenlijk een vriend? Als je hem of haar regelmatig ziet, als je constant bij elkaar over de vloer komt of zijn daar hele andere eisen aan verbonden? Waar ligt voor jou de scheidslijn tussen 'vriend' en 'kennis'?

Help, mijn man is GEEN klusser!!!!

Verbouwingen en klussen in en om het huis zijn niet goed voor liefdesrelaties. Dat weten de mensen niet, anders zouden ze er nooit aan beginnen. Ze denken een feestelijk besluit genomen te hebben: de badkamer wordt verbouwd, hun huis zal een paleis worden en hun leven nog gelukkiger. Maar bij de eerste hamerslag begint de relatie langzaam af te brokkelen. Gelukkig weten lief en ik dat wel. Vandaar dat onze badkamer na 15 jaar nog steeds niet naar onze zin is, evenals het toilet, de dakkapel, de gewenste inloopkast, slapen onze twee jongens nog steeds op 1 kamer en liggen de nieuwe gordijnen ergens geduldig te wachten. Maar soms zijn er klussen die ècht noodzakelijk zijn. Daar kun je niet onderuit. Zo hadden we een aantal weken terug, een lamp met 8 peertjes boven de eettafel, die niet het meer doet, evenals het stopcontact en de dimmer (waar ook 6 spotjes mee aan en uit behoren te gaan). Lief besluit eerst zelf te proberen dit euvel te verhelpen. Scheelt weer een hoop centen. Ik voel de bui al hangen, en vertel terloops dat ik die bewuste klusmiddag niet thuis zal zijn. Lief kan klussen, ècht waar, maar vindt het afschuwelijk. Zijn goede humeur zakt in no time naar niveau: Prikkelbaar. En dan kun je  maar beter niet in de buurt zijn. Anders krijg je van die oeverloze conversaties in de trant van:

Zij: Is er iets?

Hij: Grmpfff!!!

Zij: Wat is er?

Hij: Nihikss!!!!

Zij: Jawel, er is wat, ik zie het aan je gezicht, zeg het maar, ligt het aan mij?

Hij: Ahhh, Mens, wat zeur je nou?

Vandaar dat ik op de vlucht sla, tot het klussen klaar is. Beter voor iedereen in onze omgeving. Maar dan heb je ook nog de onverwachte noodsituaties, bijvoorbeeld, je keuken staat ineens blank, het chiffontje blijkt defect, waardoor, blijkt later, diverse stopcontacten onder water zijn gelopen. De stoppen knallen er daardoor uit, tot 3 keer toe. Lief heeft de chiffon gerepareerd, de keuken is weer droog, nu alleen de stopcontacten nog. Dat blijkt een hels karwei, want de droger, de vaatwasser en wasmachine moeten van hun plek. Vluchten kan niet meer, ik word gebombadeerd tot aangever, co-assistent en rechterhand van lief. Ik schijn bij met een zaklamp, probeer de aansluiting van de vaatwasser weer vast te draaien, geef de waterpomptang aan, maar de sfeer is om te snijden. Als de klus geklaard is, prijs ik lief de hemel in, maar hij blijft nog even in zijn nukkige bui hangen. Ik ruk daarom de wijn open en proost op mijn geweldige man, die dit toch maar weer mooi gefixed heeft. Hij ontdooit langzaam. Toch krijgt hij vreemd genoeg van dat geklus altijd weer ideeën. Het houten plafond zou witter veel mooier zijn, de linnenkasten moeten vervangen, de eetkamerstoelen kunnen echt niet meer. Trouwens de hele inboedel mag wel vervangen worden. Ik juich inwendig, maar hou wijselijk mijn mond. Heb geleerd vooral niet door te drammen. Dadelijk wil hij mij ook ineens vervangen. Ik neem nog een wijntje en duik dan mijn bed in. Maar niet voordat ik met de ovenhandschoenen de 8 peertjes boven de eettafel heb uitgedraaid.

Het voordeel van de twijfel

Dochterlief komt beroerd uit school. Hoofdpijn, keelpijn, misselijk en dood- en doodmoe. Ze nestelt zich op de bank, ik leg haar favoriete fleecekleed over haar heen en zet een kop thee. Honing wil ze er in. Ik zoek in het keukenkastje en vindt een pot met een piepklein staartje honing erin. Dit gaat nog net lukken voor dìt kopje thee, maar ik zal toch echt even naar de winkels moeten om nieuwe honing te kopen. Ik beloof heel snel weer terug te zijn. Ik schiet snel de winkel in. Ik zoek het pad waar de honing staat. Mijn god, er zijn zoveel soorten honing en ik moet natuurlijk die ene die we thuis hebben, want alleen die is lekker. Boshoning, Klaverhoning, Wilde Honing, Acaciahoning. Ik twijfel. Ik gris een pot die me het meeste aanspreekt uit het rek. Op goed geluk. Het leven zou voor mij zo veel makkelijker zijn als er van alles maar één soort zou zijn. Gewoon cola,(geen max, zero, light, maar gewoon cola) 1 soort appels, 1 soort hondenvoer, 1 soort aardappels, 1 soort brood, gewone chips, nou ja vooruit en paprika dan, verder geen alternatieven graag. Het zou zoveel tijd schelen. En zoveel twijfel. Want ik twijfel heel wat af in zo'n supermarkt. Zal ik dit of toch maar die? Ik reken af en haast me naar de drogist voor een potje gel en oorstokjes. Ik word overdonderd door het grote aanbod gels. Indestructible gel, Liquid gel, Super strong, Out of Bed gel. Out of Bed? Ik lees de beschrijving op het potje en schiet in de lach. Deze gel zorgt ervoor dat je haar er net zo uit ziet alsof je net uit bed komt. Wie wil dat nou?  Stel, Je komt met een ontplofte kop uit bed, gaat lekker douchen, smeert wat van die rommel in je haar en dan zit je haar zoals je even daarvoor opstond. Mmm, dit wordt hem niet. Tussen het gewinkel door maak ik nog een praatje met deze en gene. Hierdoor kom ik uiteindelijk anderhalf uur later thuis. Dochterlief kijkt me vragend aan waarom ik zo laat ben. Ik leg haar uit dat winkelen helemaal niet makkelijk is voor een twijfelaar als ik. "En heb je verder met niemand gepraat dan?", vraagt ze ongelovig. "Neuh, ben alleen maar in die winkels geweest op zoek naar jouw honing", zeg ik met mijn meest onschuldige gezicht. Ze lacht, want ze kent me. En geeft me het voordeel van de twijfel.

Onhandige linkshandige

Ik ben linkshandig. Ik heb dus, zoals dat zo mooi heet, als voorkeurshand mijn linkerhand. Echt werkelijk alles doe ik met dat linkerpootje van me. Knippen, schillen, schrijven, tennissen, roken, you name it en en ik doe het left handed. Knippen is echt een drama, ik heb geen linkshandige schaar, maar knip gewoon met onze huis-tuin en keuken schaar. Gevolg, schots en scheef......nooit een rechte lijn, altijd een bochtje naar rechts of links. Rechts zitten van iemand tijdens het eten, dat wordt duwen en stoten van de armen. Schriften, ook van die ondingen. Je kunt nooit fatsoenlijk op het rechtergedeelte van het schrift schrijven, door de irritante hobbel in het midden van het schrift. Schillen met een dunschiller gaat niet lukken, tenzij je van je af schilt. Schrijven met een vulpen ook zo'n drama; je linker hand gaat over de natte inkt en geeft dus vlekken. Ik ben blij dat ik al lang niet meer op school zit, want schrijven op een schoolbord, gaf het zelfde probleem als met de vulpen. Mijn eigen linkerhand veegde mijn met zorg geschreven tekst onmiddelijk weer uit als ware het een bordenwisser itself. Betalen met een pinpas bij de supermarkt is ook lastig, omdat de betaalpassleuf doorgaans aan de rechterkant zit en het numerieke toetsenbord vaak aan de linkerkant voorzien is van afscherming. Kleding naaien met een naaimachine is waarschijnlijk de reden dat ik er zo slecht in ben, een naaimachine is namelijk altijd rechtshandig. Nu ik erover nadenk: Het zakje op een overhemd zit links, zodat men er makkelijker met de rechterhand in kan, gewoon gemaakt om linkshandigen te pesten. Goh, best lastig soms. En je komt hierdoor vaak over als een onhandige kneus, die je maar beter links kunt laten liggen. Het gekke echter is, dat ik met bowling mijn rechterhand gebruik. En nog zo'n raar fenomeen, ik computermuis rechts. Ik google "Linkshandig" in en vind de volgende informatie. Als je partner ook linkshandig is, dan is de kans vier maal zo groot op linkshandige kinderen. (lief is ook linkshandig, maar onze 3 kids niet) Ongeveer 10% van de mensen is linkshandig, waarbij het iets meer voorkomt bij jongens. Pluspuntje: Linkshandige mensen zijn vaak uitvinders of mensen die de wereld hebben verrijkt met belangrijke dingen, de excentrieke denkwijze van een linkshandige creëert vaak geniale gedachtegangen bij hen. Zo, da's dan weer een opsteker. Weetje voor de mannen; Bij linkshandigen hangt de rechter testikel over het algemeen lager dan de linker, bij rechtshandigen is dit andersom. Ook gevonden op internet; Linkshandige mensen zijn vaker zenuwachtig en onzeker dan rechtshandigen. Dat blijkt uit Brits onderzoek. Maar de linkshandigen leren gewoon al vroeg omgaan met hun onzekerheid en hebben zo hun trucjes om ermee om te gaan. Zo schrijven ze dingen graag op (haha dit klopt, vandaar dit blog) en maken lijstjes (ik dan weer niet, ik hààt lijstjes!!). Als jullie me nu willen excuseren, dan gaat deze onzekere, zenuwachtige, maar oh zo nieuwsgierige linkshandige eens even kijken of dat klopt van die testikels.