Inkepinkie

Het voordeel van de twijfel

Dochterlief komt beroerd uit school. Hoofdpijn, keelpijn, misselijk en dood- en doodmoe. Ze nestelt zich op de bank, ik leg haar favoriete fleecekleed over haar heen en zet een kop thee. Honing wil ze er in. Ik zoek in het keukenkastje en vindt een pot met een piepklein staartje honing erin. Dit gaat nog net lukken voor dìt kopje thee, maar ik zal toch echt even naar de winkels moeten om nieuwe honing te kopen. Ik beloof heel snel weer terug te zijn. Ik schiet snel de winkel in. Ik zoek het pad waar de honing staat. Mijn god, er zijn zoveel soorten honing en ik moet natuurlijk die ene die we thuis hebben, want alleen die is lekker. Boshoning, Klaverhoning, Wilde Honing, Acaciahoning. Ik twijfel. Ik gris een pot die me het meeste aanspreekt uit het rek. Op goed geluk. Het leven zou voor mij zo veel makkelijker zijn als er van alles maar één soort zou zijn. Gewoon cola,(geen max, zero, light, maar gewoon cola) 1 soort appels, 1 soort hondenvoer, 1 soort aardappels, 1 soort brood, gewone chips, nou ja vooruit en paprika dan, verder geen alternatieven graag. Het zou zoveel tijd schelen. En zoveel twijfel. Want ik twijfel heel wat af in zo'n supermarkt. Zal ik dit of toch maar die? Ik reken af en haast me naar de drogist voor een potje gel en oorstokjes. Ik word overdonderd door het grote aanbod gels. Indestructible gel, Liquid gel, Super strong, Out of Bed gel. Out of Bed? Ik lees de beschrijving op het potje en schiet in de lach. Deze gel zorgt ervoor dat je haar er net zo uit ziet alsof je net uit bed komt. Wie wil dat nou?  Stel, Je komt met een ontplofte kop uit bed, gaat lekker douchen, smeert wat van die rommel in je haar en dan zit je haar zoals je even daarvoor opstond. Mmm, dit wordt hem niet. Tussen het gewinkel door maak ik nog een praatje met deze en gene. Hierdoor kom ik uiteindelijk anderhalf uur later thuis. Dochterlief kijkt me vragend aan waarom ik zo laat ben. Ik leg haar uit dat winkelen helemaal niet makkelijk is voor een twijfelaar als ik. "En heb je verder met niemand gepraat dan?", vraagt ze ongelovig. "Neuh, ben alleen maar in die winkels geweest op zoek naar jouw honing", zeg ik met mijn meest onschuldige gezicht. Ze lacht, want ze kent me. En geeft me het voordeel van de twijfel.

Onhandige linkshandige

Ik ben linkshandig. Ik heb dus, zoals dat zo mooi heet, als voorkeurshand mijn linkerhand. Echt werkelijk alles doe ik met dat linkerpootje van me. Knippen, schillen, schrijven, tennissen, roken, you name it en en ik doe het left handed. Knippen is echt een drama, ik heb geen linkshandige schaar, maar knip gewoon met onze huis-tuin en keuken schaar. Gevolg, schots en scheef......nooit een rechte lijn, altijd een bochtje naar rechts of links. Rechts zitten van iemand tijdens het eten, dat wordt duwen en stoten van de armen. Schriften, ook van die ondingen. Je kunt nooit fatsoenlijk op het rechtergedeelte van het schrift schrijven, door de irritante hobbel in het midden van het schrift. Schillen met een dunschiller gaat niet lukken, tenzij je van je af schilt. Schrijven met een vulpen ook zo'n drama; je linker hand gaat over de natte inkt en geeft dus vlekken. Ik ben blij dat ik al lang niet meer op school zit, want schrijven op een schoolbord, gaf het zelfde probleem als met de vulpen. Mijn eigen linkerhand veegde mijn met zorg geschreven tekst onmiddelijk weer uit als ware het een bordenwisser itself. Betalen met een pinpas bij de supermarkt is ook lastig, omdat de betaalpassleuf doorgaans aan de rechterkant zit en het numerieke toetsenbord vaak aan de linkerkant voorzien is van afscherming. Kleding naaien met een naaimachine is waarschijnlijk de reden dat ik er zo slecht in ben, een naaimachine is namelijk altijd rechtshandig. Nu ik erover nadenk: Het zakje op een overhemd zit links, zodat men er makkelijker met de rechterhand in kan, gewoon gemaakt om linkshandigen te pesten. Goh, best lastig soms. En je komt hierdoor vaak over als een onhandige kneus, die je maar beter links kunt laten liggen. Het gekke echter is, dat ik met bowling mijn rechterhand gebruik. En nog zo'n raar fenomeen, ik computermuis rechts. Ik google "Linkshandig" in en vind de volgende informatie. Als je partner ook linkshandig is, dan is de kans vier maal zo groot op linkshandige kinderen. (lief is ook linkshandig, maar onze 3 kids niet) Ongeveer 10% van de mensen is linkshandig, waarbij het iets meer voorkomt bij jongens. Pluspuntje: Linkshandige mensen zijn vaak uitvinders of mensen die de wereld hebben verrijkt met belangrijke dingen, de excentrieke denkwijze van een linkshandige creëert vaak geniale gedachtegangen bij hen. Zo, da's dan weer een opsteker. Weetje voor de mannen; Bij linkshandigen hangt de rechter testikel over het algemeen lager dan de linker, bij rechtshandigen is dit andersom. Ook gevonden op internet; Linkshandige mensen zijn vaker zenuwachtig en onzeker dan rechtshandigen. Dat blijkt uit Brits onderzoek. Maar de linkshandigen leren gewoon al vroeg omgaan met hun onzekerheid en hebben zo hun trucjes om ermee om te gaan. Zo schrijven ze dingen graag op (haha dit klopt, vandaar dit blog) en maken lijstjes (ik dan weer niet, ik hààt lijstjes!!). Als jullie me nu willen excuseren, dan gaat deze onzekere, zenuwachtige, maar oh zo nieuwsgierige linkshandige eens even kijken of dat klopt van die testikels.

De uitslag

Maandagnacht 03.12 uur. Morgen komt steeds dichterbij. Ik wist dat dit moment zou aanbreken, hoor, maar ik kan er gewoon niet zo goed tegen. Ik word er bijna ziek van.
Was ik vandaag maar de hele dag in bed blijven liggen, dan had ik niet voortdurend aan dit moment moeten denken. Vanochtend hoopte ik stiekem dat er geen einde aan deze dag zou komen, maar het was natuurlijk onvermijdelijk. De dag is voorbij, het is nu donker en hier lig ik. In m'n bed, midden in de nacht. Ik krijg bijna geen lucht meer, omdat ik op zie tegen morgen. In het zwart van de nacht probeer ik voorzichtig wat contouren te ontwaren. Ondertussen wordt mijn angst steeds groter. De schimmen in mijn donkere kamer, de regen buiten, de wind, het maakt me nog onrustiger dan ik al ben. Ik doe m'n ogen dicht. Ik wacht tot ik in slaap val. Ik woel en ril en draai me tien keer om, maar niks helpt. Ik ga mijn bed uit, en sluip zachtjes naar beneden. Zet een kop thee en opnieuw bedenk ik me dat ik vandaag gewoon in bed had moeten blijven. Als ik vanmorgen niet wakker was geworden en was blijven slapen, was ik niet de hele dag bang geweest voor deze inktzwarte nacht en de naderende ochtend. Maar ik ben vandaag wèl wakker geweest. Zelfs overdag kreeg ik het al benauwd als ik aan dinsdagochtend moest denken. Ik kijk naar de foto van mijn mam. Kon ze nog maar even bij me zijn, me vertellen dat alles goed zou komen, me een aai over mijn bol geven, naar me lachen. Haar geruststellende lach. Ik drink mijn thee op, en probeer toch weer te gaan slapen. Ik kan toch niks anders doen dan wachten op morgen. Morgen om half negen.

Dinsdag half negen. Hier zitten we dan weer. De hechtingen worden verwijderd uit Jeroen's voet. Het blijkt een zware klus, want de wond is ontstoken en er is al weer huid over de hechtingen heen gegroeid. De assistente peutert en peurt met pincet en schaar. Ik zie de pijn op zijn gezicht. Ondertussen friemel ik zenuwachtig aan mam's armband. Alsof dat helpt. De laatste hechting gaat niet lukken, die zit te diep onder zijn huid. Maar de assistente geeft niet op, en gaat gewoon door mijn kind pijn te doen. Ik ben ineens in staat om dat wijf opzij te duwen en toe te schreeuwen dat ze nou met haar poten van hem af moet blijven. Maar ik doe het uiteraard niet. Ik loop naar hem toe en neem zijn hoofd in mijn handen. Hij kruipt weg in mijn vest en slikt zijn tranen weg. En ineens is de klus geklaard. Nu de uitslag nog. Ik luister naar haar woorden, maar door de stress hoor ik alleen het belangrijkste: Alles is oké, ze weten nù zeker dat het geen melanoom betreft. Ik knuffel hem stevig. We huppelen innig met de armen om elkaar heen geslagen naar de winkels, om iets lekkers te kopen, want dit moet gevierd worden. Thuisgekomen vertellen we lief de uitslag. En dan komen mijn tranen. Na bijna 7 weken, 2 operaties aan zijn voet, kweekjes die doorgestuurd moesten worden naar iemand die gespecialiseerd is in deze kwestie, nog meer kweekjes, kunnen we opgelucht ademhalen. Het is goed.......goddank, het is goed!

Echte mannen

Echte mannen, waar zijn ze gebleven? De vrouwen worden steeds mannelijker, de mannen steeds vrouwelijker. De mannelijke macho die de oerman ooit was, heeft nu zijn vaste 'papadag' en is gebombadeerd tot overblijfvader en luizenmoeder tegelijk, met het zittend plassen als dieptepunt. De vrouwen hebben de broek aan, de mannen hangen er maar een beetje bij. Bij de Viva krijgt een nieuwe lezeres al jarenlang een vibrator cadeau, maar een opblaaspop bij zes maanden Autoweek - vergeet het maar. Kijk, een man die strijkt en meehelpt in het huishouden, de luiers helpt verschonen en af en toe kookt is natuurlijk helemaal top, maar een man die aan zijn vrouw toestemming vraagt om met zijn vrienden een biertje (gewoon bier hè mannen, geen rosé of jillz alsjeblieft) te gaan drinken in de kroeg is geen echte man. Of een man die met handschoenen aan de afwas doet, omdat anders zijn handen nat worden, kan gewoon echt niet. Wij vrouwen houden van ruige mannen. Groot, sterk en met lichaamshaar. Wel graag alles een beetje bijhouden op de juiste plekken, maar alsjeblieft geen geschoren benen. Zo afstotelijk!! Behalve topsporters dan. Stoppels op het gezicht is oké. Staat tenslotte stoer. Een man moet voor zijn vriendin opkomen als zij wordt uitgescholden in de kroeg, of als een andere kerel haar in haar kont knijpt en niet tegen die gast in kwestie zeggen: 'Zullen we erover praten?' Nee, op z'n minst een beetje dreigen! Mannen zijn mannen. Dat moet niet veranderen. Ik ben een voorstander van het in ere herstellen van de man als Man. Dus èchte mannen van Nederland verenigt u, laat uw testosteron weer stromen en wordt weer de wilde Neanderthaler. Echte mannen eten geen honing, die kauwen op bijen.

Namen

Een naam verzinnen voor je baby is één van de leukste dingen tijdens een zwangerschap.
Dat het heel leuk is om een mooie naam uit te zoeken, wil niet zeggen dat het makkelijk is. Al snel kom je er achter dat een naam uitzoeken nog een aardige puzzel is. Kies je voor een moderne of traditionele naam? Moet de naam internationaal zijn? Wil je een naam die veel of weinig voorkomt? Past de voornaam wel bij de achternaam? Je kunt er ook voor kiezen om je kind te vernoemen naar je ouders. Wij wisten het direct. Als we een dochter zouden krijgen, zou ze de stoere naam "Robin" krijgen, vernoemd naar die vreselijk leuke "Robin", uit de serie "Hill Street Blues". In de serie speelde Lisa Sutton de rol van agent Robin Tataglia en werd de vriendin van detective Mick Belker. Ja, Robin zou het worden. We waren gewoon verliefd op die naam. Na haar geboorte, kregen we diverse reacties over de post. Want oh, wij waren wel heel origineel, om onze namen Rob en Ing, samen te voegen en onze dochter Robin(g) te noemen. Grappig dat mensen dat dachten. We lieten het maar zo, wij wisten wel beter. We kozen ook niet voor dubbele namen, één naam verzinnen was al genoeg. Nu wil het geval, dat vrij veel mensen haar vaak "Róbin"'(spreek uit Roobin) noemen, want volgens hen is dat de uitspraak voor een meisje, en als ze toch echt "Robin" moesten uitspreken hadden we haar naam met dubbel 'B' moeten laten registreren. Dat staat al dom, volgens mij dan. Ik ga het nog één keer uitleggen, Robin is een Engelse jongens- èn meisjesnaam en je spreekt het dus uit op zijn Engels. De betekenis van de naam is: briljant, verlicht faam. (of roodborstje, je weet wel, dat schattige vogeltje) De lerares Nederlands vindt het ook maar raar; Róbin, zo hoor je haar naam uit te spreken. Ze is toch zeker een meisje? Robin is het zat en haalt uit naar de lerares: "U heet Gina (spreek uit Giena) en ik spreek uw naam toch ook niet uit als Zjina". "Het is weer lekker vaag, Gina". Ha, die zit, echt een Brediusopmerking, en dochterlief bewijst het: ze is net zo als haar naam: Stoer!

Dik!

Na het douchen, ruk ik een onderbroek uit de la. Ik trek het ding aan, en begin mezelf erin te wurmen. Het blijkt een string. Het ding zit akelig. Stringetjes zitten in het gunstigste geval al niet lekker, als je het mij vraagt, maar deze is echt erg. Ik verbaas me er over dat dit ding in mijn la ligt, want ik heb ze al een tijd geleden afgezworen. Ze staan alleen maar mooi bij hele mooie, slanke goddelijke billen, maar niet bij vrouwen van 46 jaar. Nee, ik ben overgestapt op de "hipsters". Veel comfortabeler en toch sexy. Waarom ik dus die ene string in mijn la vind, is mij dus een raadsel. Misschien dat ik er toch 1 of 2 bewaard heb, voor onder die ene witte broek, zou kunnen. Ik weet het echt niet meer. Ik voel me vet in dit ding. Een soort rollade met dat touwtje. Ik besluit op de weegschaal te gaan staan. 58 kilo rond. Minus 1 gram voor die string dan. Vreemd genoeg zitten er geen vakantiekilo's bij. Misschien is die string gewoon te heet gewassen, want ik voel me dikker dan dik. Zit het dan in mijn hoofd? Ik heb de afgelopen week niet echt gezond gegeten. Een barbequetje thuis, dinsdag biefstuk met stokbrood, een patatje met broodje unox op woensdag in de dierentuin, vrijdagavond pizza's en overdag was een moorkop mijn ontbijt en lunch ineen. Zondag kaasfonduetje. Lekker voorbeeld voor mijn kinderen. Nee, vandaag gaan we het anders doen. Ik moet er gewoon aan geloven. De vakantie is nu echt voorbij, (al weken trouwens), maar ik ben nog steeds niet in het juiste ritme. Serieus, ik moet gezonder gaan eten, alleen in het weekend aan de rosé en aan de chips, elk gebakje op het werk weigeren, de buikspieren weer even op peil brengen met de juiste oefeningen en vanavond.......vanavond beginnen dochterlief en ik met onze eerste Zumba proefles. Wat zal het leven saai worden.

Geheimen

ge·heim het; o 1 het verborgen-zijn: in het ~ 2 -en; -pje iets dat niet openbaar mag worden

Natuurlijk heb ik geheimen. Hè, hè. Iedereen heeft wel een paar geheimen. Dat is niet meer dan normaal. Geen grote, wereldschokkende geheimen, hoor, maar gewoon huis- tuin- en keukengeheimpjes. Ik zal er een paar noemen, zo effe uit het blote hoofd:

1. Mijn Dolce & Gabbana tas is nep

2. Net zo nep als mijn Dolce & Gabbana spijkerbroek

3. Ik zeg vaak dat ik mijn chippas vergeten ben, zodat ik hem niet uit hoef te lenen aan die ene persoon die nooit terug betaald.

4. Ik zeg vaak "tuurlijk geen probleem", maar ik bedoel "NEE".

5. De hondenkoekjes die buurman verderop in de straat af en toe meegeeft voor Puck, gooi ik weg.

6. Die verrukkelijke roquefortsaus was helemaal niet zelf gemaakt, maar gewoon van Appie Heijn.

7. Ik wil nog steeds met Robbie Williams zoenen, al zeg ik van niet.

8. Ik ben jaloers op mijn dochter's weelderige haardos.

9. Planten gaan dood in mijn nabijheid.

10. Die enge vrouw op de fiets die hier in het dorp rijdt, noem ik stiekem "Kinderlokker".

Maar niet verder vertellen, hè?

Vakantie 2009 week 2

Na 5 dagen duits-talig België, stappen we in de auto om naar ons tweede vakantiehuisje te gaan, eveneens in België. Het is maar een uur rijden van vakantiebestemming 1, maar we zitten nu in frans-talig België. We komen aan op Domaine le Boulac. Midden in het bos. Ons huisje is een droom. Geen veredelde sta-caravan, maar meer een romantisch "hans&grietje" huisje. Achter ons huis bevindt zich een heuse boomhut. Het grote boxspringbed lacht me toe. Wow, dit is wel heel luxe allemaal. De hond heeft het hier ook weer super naar haar zin. We lopen linksaf zo het bos in om iedere dag een flinke wandeling te maken. Twee weken lang loopt ze niet aan de riem. Deze week zijn we actiever dan de eerste. We bezoeken de knusse plaatsen Malmedy, Durbuy en Barvaux. Speciaal voor mij maken we nog een ritje naar Grand Bru, want jeugdsentiment. We gaan een dagje survivalen,  we pikken voortdurend terrasjes, we eten af en toe buiten de deur en niet geheel onbelangrijk.....de zon hangt voortdurend blij om ons heen. Er wordt gevist (en zowaar ook veel gevangen), er wordt gezwommen, er worden nog meer boeken gelezen, en de wijn smaakt ook hier prima. Ik koester elk moment. Zou de tijd wel even stil willen zetten. Als het einde van onze vakantie nadert, beginnen de kids te verlangen naar hun vriendjes, hun eigen bed, hyves en skateboarden. We nemen tevreden afscheid. Dag België, het was fijn bij jou.

Vakantie 2009 week 1

Ik word wakker, na een gebroken nacht. Lief heeft de halve nacht klappertandend en rillend naast me gelegen. De ochtend dat we op vakantie gaan, wordt hij wakker met een vreselijke kiespijn. Dus eerst nog even naar de tandarts. Er blijkt een fikse ontsteking te zitten, waardoor er nog snel even een wortelkanaalbehandeling gegeven wordt. Met een flinke dosis antibiotica stappen we uiteindelijk toch in de auto. Nadat lief dus eindelijk in slaap is gestort, begint het gesnurk. Duo-gesnurk wel te verstaan. Rechts lief, links Puck, die in de hondenmand naast mijn kant van het bed staat. De open trap in ons vakantiehuisje vinden we te link om haar 's nachts alleen te laten. Vandaar de keus om haar bij ons te laten slapen. Overigens geheel tegen onze principes. Maar ik ben opgegroeid met de kreet: "op vakantie moet je dingen doen, die je normaal gesproken nooit zou doen", dus Puck boft. Ik stap uit bed en voel me alsof ik overreden ben door een tram. Niet dat me dat ooit is overkomen, maar ik heb een vermoeden dat dat zo voelt. Dit bed en mijn lichaam moeten duidelijk nog héél erg wennen aan elkaar. Ik zet een kop thee en ga buiten in het zonnetje een sigaretje roken. Ik kijk over het prachtige meer. De zon warmt  mijn pijnlijke rug. Ik kijk op de klok en zie dat het pas tien voor negen is. Normaal gesproken had ik deze dag al om half acht op mijn werk gezeten. Realiseer me ineens dat de vakantie nu ècht begonnen is. Ik zie een eekhoorntje voorbij schieten. Later die middag zal ik nog een vosje zien. Wat is het hier mooi. En dat op maar 3 uur rijden vanaf Nederland. Na 5 dagen zon, pret, luieren, lezen, zwemmen, wandelen in de prachtige omgeving, wijntjes drinken, gewoon "hetniksmoet" gevoel, weet ik het zeker. Ik ben verliefd. Verliefd op dit prachtige stukje Belgie.

In een zucht en een snik

Ik ben vandaag op de kop af 46 jaar en twee maanden! en ik moet zeggen, het valt me alles mee. Er zijn geen nieuwe rimpels verschenen, oude rimpels zijn niet dieper geworden, alhoewel er van die dagen zijn dat alles, maar dan ook echt alles aan mijn lichaam treurig kijkt. Maar verder gaat het goed: er zijn zelfs dagen dat de bouwvakkers, mits ze wel een héél goede bui hebben, een vrolijk deuntje fluiten als ik voorbij dartel. Oké, ik zal eerlijk toegeven, er zijn enkele lichamelijke ongemakken die me wel degelijk zorgen baren. Mijn ogen bijvoorbeeld. Ze worden met de dag slechter. Ik heb wel 5 leesbrillen ergens hier in dit huis liggen, maar het went niet. Heeft niks met ijdelheid te maken, vind die brillen ondingen. In bed een lekker boek lezen, is lastig. De bril zit nooit op de plek waar die hoort. Schots en scheef, omdat ik op mijn zij het lekkerste lig. Daarbij komt dat ik het nu wel zat ben om hier in huis als "Nana" bestempeld door het leven te gaan. Een kop thee drinken, terwijl ik de krant lees, met leesbril? Een heus drama. Beslagen ruitjes, dus weinig lezen zo. Ik wijd mijn slechte ogen zelf aan de moeheid van de afgelopen tijd. Druk, veel te laat naar bed, te vroeg weer op, grote zorgen, kleine zorgen. Ik ben gewoon aan vakantie toe. Dan zul je zien dat mijn ogen ook weer uitgeruster zijn, hou ik mezelf voor, tegen beter weten in. En waar ik me ook zorgen over maak, zijn de tranen die uit die ogen komen. Mijn ogen schieten vol de laatste tijd om écht alles. Ik kan het niet helpen. Reclamespotjes. Een door mijn dochter geschreven kaartje. Een lieve sms van een vriend. De herhaling van "Spoorloos". Majoor Bosshardt die Herman Brood liefdevol wast in Villa Felderhof. Het programma "Hello, Goodbye". Een mooie songtekst. Ja, zover is het al gekomen. Er is geen houwen meer aan. Als ik een kaartje van "meneertje" bestemd voor dochterlief onder ogen krijg met de volgende tekst: "wat niet uit het hart komt, zal een ander hart niet raken", "p.s. Mij heb je geraakt" moet ik weer heel hard slikken. Dochterlief kijkt me onderzoekend aan. "Beetje last van mijn hooikoorts", mompel ik vluchtig. En net weer, na het lezen van dit stukje van broerlief branden de tranen alweer achter mijn ogen. Brrrr... een snotterend, sentimenteel wrak ben ik aan het worden, nu het besef is gekomen dat inderdaad alles voorbij gaat in een zucht en een snik.